امروز  دوشنبه ۳ تیر ۱۳۹۸
بوشهرکو ای کن
۱۳۹۶/۰۱/۱۷ تعداد بازدید: ۴۴۳
print

 بوشهرکو  ای کن
 بوشهرکو  ای کن!
 
 
 
از نوح تا نادر!
بعضی­ها بوشهر را مخفّف «ابوشهر» به معنی پدر شهر و برخی دیگر آن را برگرفته از «ریشهر» که آن نیز مخفّف «رام اردشیر» است، می­دانند. بوشهر به علّت داشتن موقعیّت مناسب برای احداث بندرگاه و پایگاه دریایی مورد توجّه پادشاهان ایلام قرار داشته است. اوج توجّه به بوشهر امروزی در زمان نادر شاه و سال 1148 ه.ق است که نادر آن را تبدیل به یک بندر و اسکلة کشتی سازی با چوب جنگل­های مازندران کرد؛ از این رو عمر کشتی­سازی بوشهر به عمر نوح می­رسد! با توجّه نادر شاه افشار، بندر بوشهر به درجه­ای از اهمیّت رسید که با بندر بصره رقابت می­کرد. بوشهر دو بار تحت تصرّف قوای انگلیسی بوده­است.
بوشهر امروزی ما با تاریخ 300 ساله­اش 36 سال پیش هم در جنگ تحمیلی ایفاگر نقش­های مهم اقتصادی و استراتژیک بود. از اهمیّت بوشهر همین بس که 18 اسفند در تقویم رسمی کشورمان روز بوشهر نامگذاری شده­ است. بندر بوشهر در سال 1352 به استانی مستقل تبدیل شد؛ استانی با حدود 40 شهرستان و تعداد بسیار زیادی روستا. عکس یک و دو
بوشهر؛ از هلند تا پرتقال!
 
قبل از ورود آریایی­ها به بوشهر این خطّه سرزمین نژاد «بومی و مدیترانه­ای» و اقوام و نژادهای سیاه پوست دراویدی، سامی­ها، ایلامی­ها، سومری­ها، نوردیک­ها و عرب­ها بود. شاید بتوان قومیت خاص بوشهری کنونی را نتیجة اختلاط اقوام داخلی ایران با قوم های قبلی دانست.
به دلیل بُعد مسافت، ساکنان بوشهر پیش از اینکه با مردم شمال کشور در ارتباط باشند با کشورهای عربستان، بحرین، بصره، سوریه، ایتالیا، لبنان، اسپانیا و حتّی کشورهای آفریقایی تجارت می­کردند. به همین دلیل است که زبان مردم بوشهر هرچند فارسی است، امّا گویش­های متنوّعی دارد؛ مثلاً در خلیج فارس و جزایر آن نوعی گویش با رگه­های زبان­های بلوچی، ترکمن، کردی و بعضی واژه­های انگلیسی، هندی، عربی و حتّی هلندی و پرتقالی را می­توان یافت. جالب است بدانید در کشورمان بعضی از اهالی عسلویه، جزیرة شیف و بنادر کنگان عربی صحبت می­کنند. بنابراین اگر قصد سفر به این خطّه را داشته باشید نیاز به زیر نویس پیدا می­کنید!  
زِزّوکو ای کن!
بوشهری­ها به گویش شیرین بوشهری سخن می­گویند و اگر پای صحبتشان بنشینید بلند شدنتان با خداست! آن­ها حرف نفی «نه» را اوّل جملة منفی می­آوردند؛ مثلا «نه بلدم» به جای «بلد نیستم» یا «نه جای خوبی ین» به جای «جای خوبی نیست»!
بوشهری­های شیرین سخن انگار همیشه یک چیزی گم کرده­اند! آن­ها در آخر اسامی و صفات همیشه یک «کو» اضافی می­گویند؛ مثلاً «کتابکو»، «بُزکو»! حال مادری را فرض کنید که ناهار «کوکو» پخته و آن را گم کرده: «کوکو کو»؟! اگر بخواهند در مقام تحبیب یا تحقیر و یا حتّی تصغیر اسم ببرند یک «واو» به جای کو استفاده می کنند و مثلاً «حسین» می شود «حسینو»!
امّا بشنوید از تکیه کلام بوشهری­ها که «ای» است. شما می­توانید به جای هر فعلی از «ای» استفاده کنید! توجّه کنید به جای «هر فعلی»! به این دو مثال دقّت کنید:  «لامپ کو ای کن» یعنی لامپ را روشن کن/  «درکو ای کن» یعنی در را ببند! و امّا شاید شیرین­ترین واژۀ آنها زِزّو به معنی جوجه تیغی باشد! پس بیایید همه با هم «ززوکو ای کنیم»! عکس 4 و 5
سر تا پای بوشهری!
هوای گرم و شرجی بوشهر مردم را ناچار به استفاده از لباس­های نخی محلّی می­کند؛ لباس­هایی که می­توان آن­ها را به نوعی جذّابیت گردشگری محسوب کرد. پوشش زنان، پیراهن­های بلند دور چین با عبایی سفید است. آن­ها مقنعه­ای سیاه امّا نازک به سر می­کنند و روبنده­ای نازک به صورت می­بندند با شلواری چیت و صندل­هایی موسوم به کوش. این سر تا پای زنان خونگرم بوشهری است.
نظرات

 نام:
 *نظر: